Gujarati Bal Varta PDF: જો તમે તમારા બાળકો માટે ઉત્તમ ગુજરાતી બાળ વાર્તાઓ (Gujarati bal vartao) શોધી રહ્યા છો, તો તમે બિલકુલ યોગ્ય જગ્યાએ આવ્યા છો. બાળકો માટે વાર્તા વાંચવી એ માત્ર મનોરંજન નથી, પરંતુ સંસ્કાર સિંચનનો એક શ્રેષ્ઠ માર્ગ છે. અમારી આ પોસ્ટમાં તમને kids stories in Gujarati, પંચતંત્રની વાર્તાઓ, અને સુંદર બોધકથાઓનો અદભુત સંગ્રહ મળશે. દરેક ગુજરાતી વાર્તા બાળકોના મગજનો વિકાસ કરે છે અને તેમને જીવનના અમૂલ્ય મૂલ્યો શીખવે છે. આ પ્રેરણાદાયક વાર્તાઓ અને પ્રાણીઓની વાર્તાઓ રાત્રે સૂતી વખતે સાંભળવી બાળકોને ખૂબ ગમે છે. ચાલો, આ અવનવી વાર્તાઓ દ્વારા બાળકોની કલ્પના શક્તિને નવી પાંખો આપીએ અને તેમને જ્ઞાન પીરસીએ.
Gujarati Bal Varta PDF – ગુજરાતી બાળ વાર્તાઓ
Gujarati Bal Varta PDF: બાળપણ એ માનવ જીવનનો સૌથી સુંદર અને નિર્દોષ તબક્કો છે. આ ઉંમરે બાળકો જે કંઈ પણ જુએ છે, સાંભળે છે અને શીખે છે, તે તેમના આખા જીવન પર ઊંડી અસર કરે છે. બાળકોના કોમળ મન પર સારા સંસ્કારોનું સિંચન કરવા માટે વાર્તાઓ સૌથી શક્તિશાળી માધ્યમ છે. દાદા-દાદી કે નાના-નાની પાસેથી વાર્તા સાંભળવાની પરંપરા આજે ભલે આધુનિક યુગમાં થોડી ઓછી થઈ ગઈ હોય, પણ વાર્તાઓનું મહત્વ ક્યારેય ઘટ્યું નથી. અહીં આપેલી દરેક વાર્તામાં નીતિ, પ્રામાણિકતા, મિત્રતા, બુદ્ધિચાતુર્ય અને હિંમતના પાઠ છુપાયેલા છે. આ વાર્તાઓ વાંચીને બાળકો માત્ર ખુશ જ નહીં થાય, પણ તેમનામાં સાચું-ખોટું પારખવાની અને મુશ્કેલીનો સામનો કરવાની સાચી સમજ પણ વિકસશે. તો ચાલો, જ્ઞાન અને ગમ્મતથી ભરેલી આ વાર્તાઓની સફર શરૂ કરીએ.
ચતુર સસલું અને મૂર્ખ સિંહ
ઘણાં વર્ષો પહેલાં, એક ઘનઘોર જંગલ હતું. આ જંગલમાં અનેક પ્રકારના પશુ-પક્ષીઓ હળીમળીને રહેતા હતા. પરંતુ આ જંગલનો રાજા એક ખૂબ જ ક્રૂર અને ઘમંડી સિંહ હતો. તેનું નામ ભાસ્કર હતું. ભાસ્કર સિંહ એટલો જુલમી હતો કે તે જ્યારે પણ શિકાર કરવા નીકળતો, ત્યારે ભૂખ કરતાં વધારે પ્રાણીઓને મારી નાખતો હતો. તેના આ આતંકથી આખા જંગલના પ્રાણીઓ ખૂબ જ ભયભીત રહેતા હતા.
એક દિવસ જંગલના બધા પ્રાણીઓએ ભેગા મળીને એક સભા બોલાવી. હાથી, હરણ, શિયાળ, વાંદરા અને સસલાં બધા ભેગા થયા. એક વૃદ્ધ હાથીએ કહ્યું, “જો સિંહ આ જ રીતે રોજ અનેક પ્રાણીઓને મારતો રહેશે, તો થોડા જ સમયમાં આપણું આખું જંગલ ખાલી થઈ જશે. આપણે કંઈક ઉપાય શોધવો જ પડશે.” બધા પ્રાણીઓએ નક્કી કર્યું કે તેઓ જાતે જ સિંહ પાસે જશે અને તેને વિનંતી કરશે.
બધા પ્રાણીઓ ડરતાં-ડરતાં સિંહની ગુફા પાસે ગયા. શિયાળે હિંમત કરીને કહ્યું, “મહારાજ! અમે તમારા માટે એક પ્રસ્તાવ લાવ્યા છીએ. તમે રોજ શિકાર કરવા માટે આખા જંગલમાં ભટકો છો અને તેમાં તમને ઘણો થાક પણ લાગે છે. વળી, તમે જરૂર કરતાં વધુ પ્રાણીઓનો શિકાર કરો છો. જો તમે સંમત થાઓ, તો અમે રોજ તમારી ગુફામાં તમારી ભૂખ સંતોષવા માટે જાતે જ એક પ્રાણી મોકલી આપીશું. જેથી તમારે શિકાર કરવા જવું ન પડે.”
સિંહે થોડીવાર વિચાર કર્યો અને પછી ગર્જના કરીને કહ્યું, “ઠીક છે! તમારી વાત મને મંજૂર છે. પણ યાદ રાખજો, જો કોઈ દિવસ કોઈ પ્રાણી મારા ભોજન માટે નહીં આવે, તો હું આખા જંગલનો નાશ કરી નાખીશ.”
તે દિવસ પછી રોજ વારાફરતી એક પ્રાણી સિંહનો ખોરાક બનવા માટે તેની ગુફામાં જતું હતું. જંગલમાં શોકનો માહોલ છવાયેલો રહેતો, પણ કોઈ પાસે બીજો કોઈ રસ્તો ન હતો. એમ કરતાં કરતાં એક દિવસ એક નાના પણ ખૂબ જ ચતુર સસલાનો વારો આવ્યો. સસલું બુદ્ધિશાળી હતું. તે મરવા માંગતું ન હતું. તેણે રસ્તામાં ચાલતા-ચાલતા સિંહને પાઠ ભણાવવાની એક યોજના વિચારી લીધી.
સસલું જાણીજોઈને ધીમે-ધીમે ચાલતું હતું. રસ્તામાં તેણે એક જૂનો, ઊંડો કૂવો જોયો. કૂવામાં ડોકિયું કરીને તેણે પોતાનું પ્રતિબિંબ જોયું. તેના મનમાં એક અદભુત વિચાર ઝબક્યો. તે સિંહની ગુફા પાસે પહોંચ્યું ત્યારે બપોર વીતી ગઈ હતી. સિંહ ભૂખથી કકળી રહ્યો હતો અને ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગયો હતો. સસલાને મોડું આવેલું જોઈને સિંહે મોટી ગર્જના કરી, “તારી આટલી હિંમત? એક તો તું સાવ નાનું છે, જેનાથી મારું પેટ પણ નહીં ભરાય અને ઉપરથી તું આટલું મોડું આવ્યું છે! આજે તો હું આખા જંગલના બધા પ્રાણીઓને મારી નાખીશ.”
સસલાએ હાથ જોડીને અત્યંત નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું, “મહારાજ, કૃપા કરીને મારો વાંક કાઢતા પહેલા મારી વાત સાંભળો. જંગલના પ્રાણીઓએ તો મારા જેવા પાંચ સસલાં તમારા ભોજન માટે મોકલ્યા હતા. પણ રસ્તામાં અમને બીજો એક સિંહ મળી ગયો. તે સિંહ પોતાને જંગલનો નવો રાજા કહેતો હતો. તેણે બાકીના ચાર સસલાંને ખાઈ લીધા અને મને તમને આ સંદેશો આપવા માટે છોડ્યો છે કે હવેથી તે જ આ જંગલનો રાજા છે.”
પોતાના જંગલમાં બીજો સિંહ? આ સાંભળીને ભાસ્કર સિંહનો ગુસ્સો આસમાને પહોંચી ગયો. તેણે ત્રાડ પાડી, “કોણ છે એ મૂર્ખ? મને બતાવ ક્યાં છે એ સિંહ! હું આજે જ તેનો કચ્ચરઘાણ કાઢી નાખીશ.”
સસલું સિંહને પેલા ઊંડા કૂવા પાસે લઈ ગયું. સસલાએ કૂવા તરફ આંગળી ચીંધીને કહ્યું, “મહારાજ, એ નવો રાજા આ કિલ્લાની અંદર છુપાઈને બેઠો છે.”
સિંહે કૂવામાં ડોકિયું કર્યું. કૂવાના પાણીમાં તેને પોતાનું જ પ્રતિબિંબ દેખાયું. સિંહ એટલો મૂર્ખ અને ગુસ્સામાં હતો કે તેને સમજાયું જ નહીં કે આ તેનું પોતાનું જ પ્રતિબિંબ છે. તેણે ધાર્યું કે પાણીમાં ખરેખર બીજો સિંહ બેઠો છે. સિંહે કૂવામાં જોઈને મોટી ગર્જના કરી. કૂવામાંથી એ જ ગર્જનાનો પડઘો પાછો આવ્યો. આ સાંભળીને સિંહને લાગ્યું કે પેલો બીજો સિંહ તેને પડકારી રહ્યો છે. પોતાના ક્રોધ પર કાબૂ ન રાખી શકતા, ભાસ્કર સિંહે બીજા સિંહને મારવા માટે કૂવામાં કૂદકો મારી દીધો.
કૂવો ખૂબ ઊંડો હતો અને તેની અંદર પાણી ભરેલું હતું. સિંહ કૂવાની દીવાલો સાથે અથડાઈને પાણીમાં ડૂબી ગયો અને ત્યાં જ તરફડીને મરી ગયો. ચતુર સસલાએ પોતાની બુદ્ધિથી માત્ર પોતાનો જ નહીં, પણ જંગલના તમામ પ્રાણીઓનો જીવ બચાવી લીધો. જ્યારે સસલાએ જંગલમાં જઈને આ સમાચાર આપ્યા, ત્યારે બધા પ્રાણીઓએ ખુશીથી નાચવા લાગ્યા અને સસલાનો આભાર માન્યો.
બોધ: બળ કરતાં બુદ્ધિ હંમેશા ચઢિયાતી છે. મુશ્કેલ સમયમાં ગભરાવાને બદલે ધીરજ અને બુદ્ધિથી કામ લેવામાં આવે તો મોટી મોટી આફતોનો પણ સામનો કરી શકાય છે.
વાંદરો અને મગરની મિત્રતા: Gujarati Bal Varta PDF
નદી કિનારે એક મોટું અને ઘટાદાર જાંબુનું વૃક્ષ હતું. આ વૃક્ષ પર મીઠાં અને રસાદાર જાંબુ આવતા હતા. આ ઝાડ પર એક ચંચળ અને માયાળુ વાંદરો રહેતો હતો, જેનું નામ મંગુ હતું. મંગુ આખો દિવસ ઝાડ પર કૂદાકૂદ કરતો અને મીઠાં જાંબુ ખાતો.
એક દિવસ એ નદીમાં રહેતો એક મગર તરતો તરતો ઝાડ નીચે આવ્યો. મગર ભૂખ્યો હતો અને ખોરાકની શોધમાં હતો. મંગુ વાંદરાએ મગરને જોયો અને પૂછ્યું, “ભાઈ, શું શોધી રહ્યા છો?” મગરે કહ્યું, “હું ખૂબ ભૂખ્યો છું, પણ મને ખાવા માટે કંઈ જ મળ્યું નથી.” મંગુ ખૂબ જ દયાળુ હતો. તેણે ઝાડ પરથી પાકા અને મીઠા જાંબુ તોડીને મગર તરફ ફેંક્યા.
મગરે જાંબુ ખાધા. આટલા મીઠા અને સ્વાદિષ્ટ જાંબુ તેણે જિંદગીમાં પહેલીવાર ખાધા હતા. તેણે વાંદરાનો આભાર માન્યો. તે દિવસથી મગર રોજ ઝાડ નીચે આવવા લાગ્યો. મંગુ રોજ તેને તાજા જાંબુ ખવડાવતો અને બંને વચ્ચે કલાકો સુધી વાતો થતી. ધીમે ધીમે મંગુ વાંદરો અને મગર પાક્કા મિત્રો બની ગયા.
એક દિવસ મંગુએ મગરને કેટલાક વધારે જાંબુ આપ્યા અને કહ્યું, “મિત્ર, આ જાંબુ તું તારી પત્ની માટે લેતો જા. તેને પણ આનો સ્વાદ ખૂબ ગમશે.” મગર ખુશીથી જાંબુ લઈને પોતાની પત્ની પાસે ગયો. મગરીએ જ્યારે એ મીઠા જાંબુ ખાધા, ત્યારે તેના મનમાં એક દુષ્ટ વિચાર આવ્યો. તેણે મગરને કહ્યું, “આ જાંબુ આટલા બધા મીઠા છે. જે વાંદરો આખી જિંદગી આવા મીઠા જાંબુ જ ખાતો હશે, તેનું કાળજું (હૃદય) કેટલું મીઠું હશે! મારે એ વાંદરાનું કાળજું ખાવું છે. તું કાલે એને મારી પાસે લઈ આવ.”
મગરે પોતાની પત્નીને સમજાવવાનો ઘણો પ્રયત્ન કર્યો. “અરે ગાંડી, એ મારો પરમ મિત્ર છે. તેણે મને ભૂખમાં સાથ આપ્યો છે. હું મારા મિત્ર સાથે આવો દગો ન કરી શકું.” પણ મગરી ખૂબ જ હઠીલી હતી. તેણે જીદ પકડી લીધી કે, “જો તમે મને એ વાંદરાનું કાળજું નહીં લાવી આપો, તો હું અન્ન-જળ ત્યાગી દઈશ અને મારો જીવ આપી દઈશ.” આખરે પત્નીની જીદ સામે મગરે ઝૂકવું પડ્યું.
બીજા દિવસે ભારે હૈયે મગર ઝાડ નીચે પહોંચ્યો. તેણે મંગુને કહ્યું, “મિત્ર, ગઈકાલે તેં જે જાંબુ આપ્યા હતા, તે મારી પત્નીને ખૂબ જ ભાવ્યા. તેણે ખુશ થઈને આજે તને અમારા ઘરે જમવા માટે આમંત્રણ આપ્યું છે. ચાલ મારી સાથે, મારી પીઠ પર બેસી જા, હું તને નદીની પેલે પાર અમારા ઘરે લઈ જઈશ.”
મંગુ વાંદરો ખુશ થઈ ગયો. તેણે ક્યારેય નદીની મુસાફરી કરી ન હતી. તે તરત જ ઝાડ પરથી કૂદીને મગરની પીઠ પર બેસી ગયો. મગરે નદીમાં તરવાનું શરૂ કર્યું. જ્યારે તેઓ નદીની બરાબર વચ્ચે પહોંચ્યા, જ્યાં પાણી ખૂબ ઊંડું હતું, ત્યારે મગરને લાગ્યું કે હવે વાંદરો ક્યાંય ભાગી શકે તેમ નથી. તેણે વાંદરાને સાચી વાત જણાવી દીધી. “મને માફ કરજે મિત્ર, પણ મારી પત્ની તારું મીઠું કાળજું ખાવા માંગે છે. એટલે હું તને તેને સોંપવા માટે જ લઈ જઈ રહ્યો છું.”
મંગુ વાંદરો આ સાંભળીને પહેલા તો ડરી ગયો, પણ તેણે હિંમત ન હારી. તેણે પોતાની બુદ્ધિ દોડાવી અને હસીને કહ્યું, “અરે મારા ભાઈ! તેં આ વાત મને પહેલાં કેમ ન કહી? અમે વાંદરાઓ ખૂબ જ સાવચેત હોઈએ છીએ. અમે અમારું કાળજું અમારા શરીરમાં નથી રાખતા, પણ ઝાડની બખોલમાં સુરક્ષિત સંતાડીને રાખીએ છીએ. જો તારી પત્નીને મારું કાળજું જ ખાવું હોય, તો આપણે પાછા ઝાડ પાસે જવું પડશે, જેથી હું તને મારું કાળજું આપી શકું.”
મગર મૂર્ખ હતો. તે વાંદરાની વાતમાં આવી ગયો. તેને લાગ્યું કે વાંદરો સાચું બોલી રહ્યો છે. તેણે તરત જ નદીમાં યુ-ટર્ન લીધો અને પાછો ઝાડ તરફ જવા લાગ્યો. જેવો મગર કિનારાની નજીક પહોંચ્યો, વાંદરાએ પૂરી તાકાતથી એક મોટો કૂદકો માર્યો અને સીધો ઝાડની સૌથી ઊંચી ડાળી પર પહોંચી ગયો.
ઝાડ પર સુરક્ષિત પહોંચ્યા પછી વાંદરાએ નીચે જોયું અને મગરને કહ્યું, “અરે મૂર્ખ દગાબાજ! કાળજું ક્યારેય શરીરની બહાર હોઈ શકે ખરું? તેં મારી મિત્રતાનો ગેરલાભ ઉઠાવ્યો છે. હવેથી તારી અને મારી મિત્રતા પૂરી થઈ ગઈ. હવે તું ક્યારેય આ ઝાડ નીચે ન આવતો.”
મગરને પોતાની મૂર્ખાઈ પર ખૂબ જ પસ્તાવો થયો. તેણે એક સાચો મિત્ર તો ગુમાવ્યો જ, પણ સાથે મીઠા જાંબુ પણ કાયમ માટે ગુમાવી દીધા. તે નિરાશ થઈને ખાલી હાથે પોતાની પત્ની પાસે પાછો ફર્યો.
બોધ: સંકટના સમયે ગભરાવાને બદલે જો શાંત મગજથી વિચારવામાં આવે, તો કોઈ પણ મુશ્કેલીમાંથી બહાર નીકળી શકાય છે. ઉપરાંત, જે વ્યક્તિ આપણા પર વિશ્વાસ મૂકે તેની સાથે ક્યારેય દગો ન કરવો જોઈએ.
સોનાનું ઈંડું આપતી મરઘી: gujarati varta pdf
એક નાનકડું ગામ હતું. આ ગામમાં રામુ નામનો એક ગરીબ ખેડૂત રહેતો હતો. રામુ પાસે ખેતી કરવા માટે બહુ જમીન ન હતી, તેથી તે મરઘાં પાલનનો વ્યવસાય પણ કરતો હતો. રામુ સ્વભાવે ખૂબ જ લોભી હતો, તેને હંમેશા રાતોરાત અમીર બની જવાની ઈચ્છાઓ થતી હતી.
એક દિવસ રામુ બજારમાંથી એક નવી મરઘી ખરીદી લાવ્યો. આ મરઘી કોઈ સામાન્ય મરઘી ન હતી, તે ખૂબ જ સુંદર અને ચમકદાર હતી. બીજી સવારે જ્યારે રામુ મરઘીના દરવાજા પાસે ગયો, ત્યારે તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. મરઘીએ એક સામાન્ય ઈંડાને બદલે સોનાનું ઝળહળતું ઈંડું મૂક્યું હતું! રામુ તો આ જોઈને ખુશીથી પાગલ થઈ ગયો. તેણે ઈંડું ઉપાડ્યું અને ખાતરી કરવા દાંતથી દબાવી જોયું. હા, તે ખરેખરું 24 કેરેટ શુદ્ધ સોનાનું ઈંડું હતું!
તે સોનાનું ઈંડું લઈને સીધો ગામના સોની પાસે ગયો. સોનીએ ઈંડું ચકાસીને રામુને ઘણા બધા રૂપિયા આપ્યા. રામુને તો જાણે કુબેરનો ખજાનો મળી ગયો હોય તેવું લાગ્યું. હવે રોજ સવારે મરઘી એક સોનાનું ઈંડું આપતી. રામુ તે ઈંડું વેચીને ઘણા પૈસા કમાવા લાગ્યો. ધીમે ધીમે તેણે નવું ઘર બનાવ્યું, સારા કપડાં લીધા અને ગામનો સૌથી અમીર માણસ બની ગયો.
પરંતુ કહેવાય છે ને કે માણસની લાલચનો કોઈ અંત નથી હોતો. રામુ પાસે અઢળક સંપત્તિ આવી ગઈ હતી, છતાં તેનો લોભ વધવા લાગ્યો. તે વિચારવા લાગ્યો, “આ મરઘી રોજ માત્ર એક જ ઈંડું આપે છે. મારે વધુ અમીર થવામાં ઘણો સમય લાગી જશે. ચોક્કસ આ મરઘીના પેટમાં સોનાના ઈંડાંની આખી ખાણ હોવી જોઈએ. જો હું તેનું પેટ ચીરીને બધા જ ઈંડાં એકસાથે કાઢી લઉં, તો હું આખી દુનિયાનો સૌથી અમીર માણસ બની જઈશ!”
આ લોભી વિચારે તેની મતિ મારી નાખી. તેણે કોઈ જ વિચાર કર્યા વગર એક તીક્ષ્ણ છરી લીધી અને મરઘીના વાડામાં ગયો. તેણે સોનાનું ઈંડું આપતી એ જાદુઈ મરઘીને પકડી અને તેનું પેટ ચીરી નાખ્યું. પણ અંદર જોતાં જ રામુના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ.
મરઘીના પેટમાં કોઈ સોનાના ઈંડાંની ખાણ ન હતી. તેનું પેટ અંદરથી બીજી સામાન્ય મરઘીઓ જેવું જ હતું. લોભમાં અંધ બનેલા રામુએ પોતાની જ મૂર્ખાઈથી રોજ સોનાનું ઈંડું આપતી મરઘીને પોતાના હાથે જ મારી નાખી હતી. હવે મરઘી મરી ચૂકી હતી અને રામુ પાસે પસ્તાવા સિવાય બીજું કશું જ બચ્યું ન હતું. રોજના એક સોનાના ઈંડાની આવક પણ હવે કાયમ માટે બંધ થઈ ગઈ હતી.
રામુ જમીન પર બેસીને રડવા લાગ્યો અને પોતાના લોભી સ્વભાવને કોસવા લાગ્યો. પણ હવે શું થઈ શકે? સમય વીતી ગયો હતો અને નુકસાન થઈ ચૂક્યું હતું.
બોધ: અતિશય લોભ હંમેશા વિનાશનું કારણ બને છે. માણસે પોતાની પાસે જે કંઈ હોય તેમાં સંતોષ માનવો જોઈએ. વધારે પડતી લાલચ કરવાથી જે હાથમાં હોય છે, તે પણ ગુમાવવાનો વારો આવે છે.
ખેડૂત અને તેના ચાર દીકરાની શક્તિ: Gujarati Bal Varta PDF
રામપુર નામના એક રળિયામણા ગામમાં એક વૃદ્ધ ખેડૂત રહેતો હતો, જેનું નામ ગોવિંદભાઈ હતું. ગોવિંદભાઈએ આખી જિંદગી મહેનત કરીને ખેતરમાં ખૂબ સારું નામ અને સંપત્તિ કમાઈ હતી. તેમને ચાર દીકરાઓ હતા. ચારેય દીકરાઓ શારીરિક રીતે મજબૂત અને કામકાજમાં હોશિયાર હતા, પરંતુ તેમનામાં એક મોટી ખામી હતી – તેઓ હંમેશા એકબીજા સાથે ઝઘડતા રહેતા હતા.
જમીનની વહેંચણી, ખેતરનું કામ કે ઘરમાં કઈ વસ્તુ કોણ લાવશે – દરેક નાની-નાની વાતમાં ચારેય ભાઈઓ વચ્ચે મોટા ઝઘડા થતા. ગોવિંદભાઈ તેમને હંમેશા સમજાવતા કે “દીકરાઓ, તમે સગા ભાઈઓ છો. આમ કૂતરા-બિલાડાની જેમ લડવાને બદલે હળીમળીને રહો.” પણ દીકરાઓ તેમના પિતાની વાત એક કાનથી સાંભળીને બીજા કાનથી કાઢી નાખતા.
સમય પસાર થતો ગયો અને ગોવિંદભાઈ ખૂબ જ બીમાર પડી ગયા. તેમને લાગ્યું કે હવે તેમનો અંત સમય નજીક છે. તેમને ચિંતા સતાવવા લાગી કે જો તેમના મૃત્યુ પછી પણ દીકરાઓ આ રીતે જ ઝઘડતા રહેશે, તો ગામના બીજા લોકો તેમની દુશ્મનાવટનો ફાયદો ઉઠાવશે અને તેમની બધી સંપત્તિ નષ્ટ થઈ જશે. દીકરાઓને એકતાનો પાઠ ભણાવવા માટે ગોવિંદભાઈએ એક યોજના બનાવી.
તેમણે પોતાના ચારેય દીકરાઓને પોતાની પથારી પાસે બોલાવ્યા. પછી મોટા દીકરાને કહ્યું, “બેટા, જા અને લાકડીઓનો એક ભારો (બંડલ) બાંધીને લઈ આવ.” દીકરો થોડીવારમાં લાકડીઓનો એક મજબૂત ભારો લઈને આવ્યો, જેમાં દસ-બાર લાકડીઓ દોરડાથી મજબૂત રીતે બાંધેલી હતી.
ગોવિંદભાઈએ સૌથી મોટા દીકરાને કહ્યું, “દીકરા, આ લાકડીઓના ભારાને તારા ઘૂંટણ પર મૂકીને તોડી નાખ.” મોટા દીકરાએ ભારો હાથમાં લીધો અને પૂરી તાકાત લગાવી, પરંતુ લાકડીઓનો ભારો જરા પણ ન તૂટ્યો. તે પરસેવે રેબઝેબ થઈ ગયો, પણ નિષ્ફળ રહ્યો.
ત્યારબાદ પિતાએ બીજા, ત્રીજા અને ચોથા દીકરાને વારાફરતી એ ભારો તોડવાનું કહ્યું. ચારેય ભાઈઓએ પોતપોતાની બધી જ શક્તિ અજમાવી લીધી, છતાં કોઈ પણ એ લાકડીઓના બંડલને તોડી ન શક્યું. તેઓ થાકીને હાંફવા લાગ્યા અને બોલ્યા, “પિતાજી, આ લાકડીઓનો ભારો એટલો મજબૂત છે કે કોઈ એકલો માણસ તેને તોડી જ ન શકે.”
ત્યારે ગોવિંદભાઈએ હળવેકથી સ્મિત કર્યું અને કહ્યું, “સારું, હવે આ ભારાને ખોલી નાખો અને એક-એક લાકડી તમારા હાથમાં લો.” દીકરાઓએ દોરડું છોડી નાખ્યું અને એક-એક લાકડી હાથમાં લીધી.
પિતાએ કહ્યું, “હવે આ લાકડીઓ તોડો.” આ વખતે તો ચારેય દીકરાઓએ માત્ર બે જ સેકન્ડમાં લાકડીઓ કટ-કટ કરતી તોડી નાખી.
ગોવિંદભાઈએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને દીકરાઓને સમજાવતા કહ્યું, “બેટા, આ લાકડીઓ જ તમારું ઉદાહરણ છે. જ્યારે આ લાકડીઓ એકસાથે જોડાયેલી હતી, ત્યારે તમે પૂરી તાકાત લગાવવા છતાં તેને નુકસાન પહોંચાડી શક્યા નહીં. પણ જેવી તે અલગ થઈ ગઈ, તમે તેને સહેલાઈથી તોડી નાખી. જો તમે ચારેય ભાઈઓ આ લાકડીઓના ભારાની જેમ એકબીજા સાથે હળીમળીને, એક થઈને રહેશો, તો દુનિયાની કોઈ પણ તાકાત તમારો વાળ પણ વાંકો નહીં કરી શકે. પણ જો તમે અંદરોઅંદર ઝઘડતા રહેશો અને અલગ થઈ જશો, તો ગામના લોકો આ એકલ-દોકલ લાકડીની જેમ તમને આસાનીથી તોડી નાખશે અને બરબાદ કરી દેશે.”
પિતાની આ પ્રાયોગિક શિખામણની દીકરાઓના મન પર ઊંડી અસર થઈ. તેમને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ. ચારેય ભાઈઓએ પિતાના પગમાં પડીને માફી માંગી અને વચન આપ્યું કે હવેથી તેઓ ક્યારેય ઝઘડો નહીં કરે અને હંમેશા એકબીજાના પડખે ઊભા રહેશે. ગોવિંદભાઈ શાંતિથી આંખો બંધ કરી શક્યા.
બોધ: એકતામાં જ મહાન બળ રહેલું છે. સંપ ત્યાં જંપ. જ્યારે પરિવાર કે સમુદાય એક થઈને રહે છે, ત્યારે કોઈપણ બાહ્ય મુશ્કેલી તેમને હરાવી શકતી નથી.
વાંસળીવાળો અને ઉંદરોનો ત્રાસ: Gujarati Bal Varta PDF
આ વાર્તા જર્મનીના હેમલિન શહેરની છે. હેમલિન એક સુંદર અને સમૃદ્ધ શહેર હતું, પણ અચાનક શહેર પર એક મોટી આફત આવી પડી. શહેરમાં જ્યાં જુઓ ત્યાં ઉંદરો જ ઉંદરો! ઘરમાં, રસ્તા પર, દુકાનોમાં, કપડાંની પેટીઓમાં અને રસોડામાં પણ ઉંદરોએ આતંક મચાવી દીધો હતો. આ ઉંદરો સામાન્ય ન હતા, તે મોટા મોટા અને ખૂબ જ હિંમતવાન હતા. તેઓ બિલાડીઓથી પણ ડરતા ન હતા, ઊલટાનું બિલાડીઓને જ ભગાડી દેતા! લોકોનું જીવવું હરામ થઈ ગયું હતું.
કંટાળીને શહેરના બધા લોકો મેયર (શહેરના મુખ્યા) પાસે ગયા અને ફરિયાદ કરી કે, “જો તમે આ ઉંદરોનો કોઈ ઉપાય નહીં કરો, તો અમે શહેર છોડીને ચાલ્યા જઈશું.” મેયરે જાહેરાત કરી કે જે પણ વ્યક્તિ આ શહેરને ઉંદરોના ત્રાસમાંથી મુક્તિ અપાવશે, તેને દસ હજાર સોનાના સિક્કા ઇનામ તરીકે આપવામાં આવશે.
બીજા દિવસે શહેરમાં એક અજાણ્યો માણસ આવ્યો. તેના કપડાં ખૂબ જ વિચિત્ર અને રંગબેરંગી હતા. તેના હાથમાં એક લાંબી લાકડાની વાંસળી હતી. તે સીધો મેયર પાસે ગયો અને બોલ્યો, “હું માત્ર એક જ દિવસમાં આ શહેરને ઉંદરોથી મુક્ત કરી શકું છું, પણ તમારે મને દસ હજાર સોનાના સિક્કા આપવા પડશે.” મેયર તરત જ રાજી થઈ ગયા અને તેને વચન આપ્યું.
વાંસળીવાળો શહેરના મુખ્ય ચોકમાં આવ્યો અને તેણે પોતાની વાંસળી વગાડવાનું શરૂ કર્યું. વાંસળીમાંથી નીકળતો સૂર એટલો જાદુઈ અને મધુર હતો કે તે સાંભળીને શહેરના ખૂણેખૂણેથી ઉંદરો બહાર આવવા લાગ્યા. ઘરમાંથી, છત પરથી, ગટરમાંથી—હજારોની સંખ્યામાં ઉંદરો વાંસળીવાળાની પાછળ પાછળ ચાલવા લાગ્યા. વાંસળીવાળો વાંસળી વગાડતો વગાડતો શહેરની બહાર વહેતી એક મોટી નદી તરફ ચાલવા લાગ્યો. તે નદીના કિનારે ઊભો રહ્યો, જ્યારે પાછળ આવતા બધા જ ઉંદરો વાંસળીના સૂરમાં એટલા મંત્રમુગ્ધ થઈ ગયા હતા કે તેઓ સીધા નદીના પાણીમાં કૂદી પડ્યા અને ડૂબીને મરી ગયા.
આખું હેમલિન શહેર ઉંદરોથી મુક્ત થઈ ગયું! લોકોમાં ખુશીની લહેર દોડી ગઈ. વાંસળીવાળો મેયર પાસે ગયો અને પોતાનું ઇનામ માંગ્યું, “મેં મારું કામ પૂરું કર્યું છે. હવે મને મારા દસ હજાર સોનાના સિક્કા આપો.”
પણ મેયરના મનમાં બેઈમાની આવી ગઈ હતી. ઉંદરો તો હવે મરી ગયા હતા, એટલે મેયરે વિચાર્યું કે આટલા બધા પૈસા કેમ આપવા? મેયરે હસીને કહ્યું, “અરે ભાઈ! તેં એવું તો શું મોટું કામ કર્યું? માત્ર થોડી વાર વાંસળી જ વગાડી ને! હું તને દસ હજાર સિક્કા નહીં, પણ માત્ર પચાસ ચાંદીના સિક્કા આપીશ. લેવા હોય તો લે, નહીંતર ચાલ્યો જા.”
વાંસળીવાળાને મેયરની આ છેતરપિંડી પર ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો. તેની આંખો ક્રોધથી લાલ થઈ ગઈ. તેણે કડક અવાજમાં કહ્યું, “તમે તમારું વચન તોડ્યું છે. આનું પરિણામ તમારે ભોગવવું પડશે. હું એવો સૂર પણ વગાડી શકું છું, જે તમને જિંદગીભર રડાવશે.” એમ કહીને તે બહાર નીકળી ગયો.
બીજા દિવસે સવારે, જ્યારે શહેરના મોટાભાગના લોકો ચર્ચમાં ગયા હતા, ત્યારે વાંસળીવાળો ફરીથી શહેરના રસ્તા પર આવ્યો. આ વખતે તેણે એક તદ્દન અલગ જ સૂર વગાડવાનું શરૂ કર્યું. આ સૂર એટલો આકર્ષક હતો કે શહેરના તમામ બાળકો પોતાના ઘરમાંથી રમકડાં છોડીને બહાર દોડી આવ્યા. હસતા-ગાતા, કૂદતા-નાચતા શહેરના સેંકડો બાળકો વાંસળીવાળાની પાછળ પાછળ ચાલવા લાગ્યા.
માતા-પિતા બાળકોને રોકવાનો પ્રયાસ કરતા હતા, પણ બાળકો કોઈનું કંઈ જ સાંભળતા ન હતા. તેઓ તો જાણે જાદુમાં કેદ થઈ ગયા હતા. વાંસળીવાળો બાળકોને લઈને શહેરની બહાર એક મોટા પહાડ પાસે પહોંચ્યો. અચાનક પહાડની વચ્ચે એક મોટો દરવાજો ખૂલ્યો અને વાંસળીવાળો તમામ બાળકો સાથે તે ગુફામાં પ્રવેશી ગયો. જેવો છેલ્લો બાળક અંદર ગયો, પહાડનો દરવાજો કાયમ માટે બંધ થઈ ગયો. માત્ર એક લંગડો બાળક જે ઝડપથી ચાલી શક્યો ન હતો, તે જ બહાર રહી ગયો અને તેણે ગામલોકોને આખી વાત જણાવી.
હેમલિન શહેરના લોકો પોતાના બાળકો ગુમાવીને હૈયાફાટ રુદન કરવા લાગ્યા. મેયરને પણ પોતાની બેઈમાની પર ભારે પસ્તાવો થયો, પણ હવે ઘણું મોડું થઈ ગયું હતું. પૈસાના લોભમાં તેમણે શહેરનું સૌથી મોટું ધન—તેમના બાળકો—ગુમાવી દીધા હતા.
બોધ: આપેલું વચન હંમેશા પાળવું જોઈએ. કોઈની મહેનતનો ફાયદો ઉઠાવીને છેતરપિંડી કરવાથી તેનું ખૂબ મોટું નુકસાન ભોગવવું પડે છે. પ્રામાણિકતા જ શ્રેષ્ઠ નીતિ છે.
Hi, my name is Chandresh. I’m 24 year old, i am second year B.Ed student and 3 years of blogging experience. I enjoy sharing updates and insights on various topics. especially those related to education and current schemes.