Essay on Mother in Gujarati: શું તમે શાળા કે કોલેજ માટે ‘માતૃપ્રેમ’ (Essay on Mother in Gujarati) પર બેસ્ટ નિબંધ શોધી રહ્યા છો? તો આ પોસ્ટ તમારા માટે જ છે! અહીં વાંચો “માં તે માં બીજા બધા વગડાના વા” પર એકદમ સરળ અને સુંદર ગુજરાતી નિબંધ. વિદ્યાર્થીઓ માટે ખાસ તૈયાર કરેલ. અત્યારે જ પૂરો નિબંધ વાંચો!
- માતૃપ્રેમ નિબંધ ગુજરાતી
- માં તે માં બીજા બધા વગડાના વા નિબંધ
- મારી મમ્મી ગુજરાતી નિબંધ
- Essay on Mother in Gujarati
- માં વિશે નિબંધ
- Mother essay in Gujarati
- Matruprem nibandh in Gujarati
- 10 lines on my mother in Gujarati
Essay on Mother in Gujarati: નિબંધની યાદી (Maa Nibandh List)
તમે માતા પર નીચે આપેલા અલગ-અલગ વિષયો પર નિબંધ લખી શકો છો:
૧. માતૃપ્રેમ
૨. માં તે માં, બીજા બધા વગડાના વા
૩. મારી વહાલી મમ્મી
૪. જીવનના ઘડતરમાં માતાનો ફાળો
૫. માતાનું મહત્વ અને તેનું ઋણ
Essay on Mother in Gujarati | માતૃપ્રેમ નિબંધ
“મીઠા મધુ ને મીઠા મેહુલા રે લોલ, એથી મીઠી તે મોરી માત રે, જનનીની જોડ સખી! નહી જડે રે લોલ…”
ગુજરાતી સાહિત્યના પ્રખર કવિ બોટાદકરની આ અમર પંક્તિઓમાં માતૃપ્રેમનો આખો મહાસાગર સમાયેલો છે. પરમેશ્વરે આ સૃષ્ટિનું સર્જન કર્યું; ઊંચા પહાડો બનાવ્યા, ખળખળ વહેતી નદીઓ બનાવી, આકાશમાં સૂર્ય અને ચંદ્ર મૂક્યા, ફૂલોમાં સુગંધ ભરી. પરંતુ જ્યારે ઈશ્વરને લાગ્યું કે તે આટલી વિશાળ દુનિયામાં દરેક વ્યક્તિની સંભાળ રાખવા માટે સ્વયં દરેક જગ્યાએ પહોંચી શકે તેમ નથી, ત્યારે તેણે પોતાના જ એક સ્વરૂપનું ધરતી પર સર્જન કર્યું — અને એ અદભુત સર્જન એટલે આપણી ‘માતા‘. મા, મમ્મી, બા, અમ્મી કે મધર – ભાષા ગમે તે હોય, પણ આ નાનકડા શબ્દમાં આખું બ્રહ્માંડ અને અનંત વાત્સલ્ય સમાયેલું છે.
માતાનો પ્રેમ એટલે એવું વહેતું ઝરણું જે ક્યારેય સુકાતું નથી અને જેમાં ક્યારેય કોઈ સ્વાર્થ ભળતો નથી. આ દુનિયામાં મોટાભાગના સંબંધોમાં ક્યાંક ને ક્યાંક અપેક્ષાની છાયા જોવા મળે છે. મિત્રતા, ભાગીદારી કે સગાંવહાલાં—બધે જ ‘આપ-લે’ નો વ્યવહાર હોય છે. પરંતુ માતૃપ્રેમ એ દુનિયાનો એકમાત્ર એવો સંબંધ છે, જેમાં માતા માત્ર આપવાનું જ જાણે છે. બાળક રૂપાળું હોય કે કદરૂપું, હોશિયાર હોય કે મંદબુદ્ધિ, સાજું હોય કે શારીરિક રીતે અક્ષમ—માતા માટે તો તે તેના કાળજાનો કટકો જ રહે છે. રાત્રે ઊંઘમાં બાળક પથારી પલાળે તો પોતે ભીનામાં સૂઈને, બાળકને સૂકા ભાગમાં સુવડાવનારી મા જ હોઈ શકે. પોતાના ભાગનો રોટલો બાળકને ખવડાવીને પોતે અડધા પેટે સૂઈ જતી માતાની કહાનીઓ માત્ર પુસ્તકોમાં જ નથી, પણ આપણા સમાજની જીવંત વાસ્તવિકતા છે. તેના પ્રેમની કોઈ શરત હોતી નથી, તેની મમતાનું કોઈ માપ હોતું નથી.
એવું કહેવાય છે કે, બાળકની પ્રથમ પાઠશાળા એ તેનું ઘર છે અને તેના પ્રથમ શિક્ષક તેની માતા છે. બાળક જ્યારે જન્મ લે છે, ત્યારે તેનું મન એક કોરી સ્લેટ જેવું હોય છે. આ કોરી સ્લેટ પર સંસ્કારોના પહેલા અક્ષર માતા જ ઘૂંટે છે. બાળક બોલતા, ચાલતા, સાચું-ખોટું પારખતા અને સમાજમાં વર્તન કરતા માતાના ખોળામાં જ શીખે છે. ઈતિહાસ સાક્ષી છે કે એક સદ્ગુણી અને સંસ્કારી માતાએ જ દુનિયાને મહાન પુરુષોની ભેટ આપી છે.
છત્રપતિ શિવાજી મહારાજને બાળપણમાં રામાયણ અને મહાભારતની શૌર્યકથાઓ સંભળાવીને તેમના રક્તમાં વીરતાના બીજ રોપનાર વીરમાતા જીજાબાઈ હતા.
મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધીને પૂરા વિશ્વના ‘મહાત્મા’ બનાવવામાં તેમની માતા પૂતળીબાઈના સત્ય, અહિંસા અને ધર્મના સંસ્કારોનો સૌથી મોટો ફાળો હતો.
મહાન વૈજ્ઞાનિક થોમસ આલ્વા એડિસનને જ્યારે બાળપણમાં શાળામાંથી ‘મંદબુદ્ધિ’ કહીને કાઢી મૂકવામાં આવ્યા, ત્યારે તેમની માતાએ અડગ વિશ્વાસ સાથે તેમને ઘરે જ શિક્ષણ આપ્યું અને પરિણામે તેઓ દુનિયાના સૌથી મહાન શોધક બન્યા.
આવા અનેક ઉદાહરણો સાબિત કરે છે કે માતાનો પ્રેમ અને તેનો વિશ્વાસ બાળકના જીવનમાં ચમત્કાર સર્જી શકે છે. માતાના સંસ્કાર એ એવું ભાથું છે જે જીવનના અંતિમ શ્વાસ સુધી બાળકની સાથે રહે છે.
જેમ ‘વાડી પરનાં વહાલાં’ માં પ્રકૃતિ, વૃક્ષો અને પશુ-પક્ષીઓનો નિઃસ્વાર્થ ભાવ દેખાય છે, તેવી જ રીતે માતા પણ પ્રકૃતિનું જ એક જીવંત સ્વરૂપ છે. પ્રકૃતિ અને માતા વચ્ચે એક અતૂટ સમાનતા છે. ધરતી જેમ તમામ જીવોનો ભાર ચૂપચાપ સહન કરે છે અને બદલામાં મીઠા ફળ આપે છે, તેમ માતા પણ કુટુંબની તમામ જવાબદારીઓ અને પીડાઓ પોતાના ખભા પર ઉઠાવે છે. વૃક્ષ જેમ ધોમધખતા તાપમાં પોતે શેકાઈને વટેમાર્ગુને શીતળ છાંયડો આપે છે, તેમ માતા પોતાના જીવનના કષ્ટો હસતા મુખે સહન કરીને પોતાના સંતાનોને સુખ અને સુરક્ષાની છાયા આપે છે. નદી જેમ સતત વહેતી રહીને તરસ્યાની તરસ છીપાવે છે, તેમ માતાનો પ્રેમ પણ અવિરત વહેતો જ રહે છે. કદાચ એટલે જ આપણે ધરતીને ‘ધરતીમાતા’, નદીને ‘લોકમાતા’ અને ગાયને ‘ગૌમાતા’ કહીએ છીએ. જ્યાં નિઃસ્વાર્થ ભાવે પોષણ આપવાની અને રક્ષણ કરવાની વાત આવે, ત્યાં ‘માતા’ શબ્દ આપોઆપ જોડાઈ જાય છે.
માતાનું જીવન એક અવિરત તપસ્યા છે. સવારના ઉષાકાળથી લઈને રાતના ગાઢ અંધકાર સુધી તે સતત પરિવાર માટે કાર્યરત રહે છે. તેને ક્યારેય રવિવારની રજા મળતી નથી કે તેને ક્યારેય પોતાના કામનો થાક લાગતો નથી. બાળક બીમાર પડે ત્યારે માતાની રાતોની ઊંઘ છીનવાઈ જાય છે. તે બાળકના ઓશિકા પાસે બેસીને ઈશ્વરને કરગરે છે કે, “હે પ્રભુ! મારા બાળકના બધા જ દુઃખ મને આપી દે, પણ આને જલ્દી સાજો કરી દે.”
પોતાના સપનાઓ, પોતાની ઈચ્છાઓ અને પોતાના શોખની આહુતિ આપીને તે બાળકના ભવિષ્યના પાયા ચણે છે. તેને પોતાના માટે કોઈ મોટી આકાંક્ષા હોતી નથી; તેની દુનિયા તો તેના બાળકની આસપાસ જ ફરતી હોય છે. સંતાનની નાની અમથી સફળતા પર આખી દુનિયામાં જો કોઈ સૌથી વધુ અને સાચા હૃદયથી ખુશ થતું હોય, તો તે માત્ર માતા જ છે. જ્યારે દુનિયા બાળકની ભૂલો પર તેની ટીકા કરે છે, ત્યારે માતા તેને છાતીએ વળગાડીને સાચો રસ્તો બતાવે છે.
આજના આધુનિક, દોડધામ ભરેલા અને ભૌતિકવાદી યુગમાં ઘણીવાર આ પવિત્ર સંબંધનું મૂલ્ય ભૂલાતું જોવા મળે છે. જે માતાએ પોતાનું લોહી પાણી કરીને, પોતાની રાતોની ઊંઘ બગાડીને બાળકને મોટું કર્યું હોય, તે જ બાળક મોટું થઈને જ્યારે સ્વાવલંબી બને છે, ત્યારે ક્યારેક પોતાની એ જ જન્મદાત્રીને ઘરનો બોજ સમજવા લાગે છે. શહેરોમાં ફૂટી નીકળેલા વૃદ્ધાશ્રમો એ આપણા કહેવાતા ‘સુધરેલા’ સમાજ માટે એક કાળી ટીલી સમાન છે.
આપણે એ ક્યારેય ન ભૂલવું જોઈએ કે આપણે આજે જે કંઈ પણ છીએ, જે પદ પર પહોંચ્યા છીએ, તે માત્ર ને માત્ર આપણી માતાના આશીર્વાદ અને તેના મૌન બલિદાનોનું પરિણામ છે. આપણી એ સૌથી મોટી નૈતિક ફરજ છે કે આપણે માતાના ઘડપણની લાકડી બનીએ. વૃદ્ધાવસ્થામાં માતાને કોઈ કિંમતી ભેટ કે ભૌતિક સુખ-સુવિધાઓ કરતાં સંતાનોના પ્રેમ, હૂંફ અને તેમના સમયની સૌથી વધુ જરૂર હોય છે.
Essay on Mother in Gujarati: ઉપસંહાર
Essay on Mother in Gujarati: જીવનમાં ગમે તેટલી ઉચ્ચ સિદ્ધિઓ પ્રાપ્ત કરી લઈએ, ગમે તેટલી સંપત્તિ કમાઈ લઈએ, પણ માતાના ચરણોમાં જે સ્વર્ગની અનુભૂતિ છે, તે દુનિયાના કોઈ અબજોપતિના મહેલમાં પણ નથી. જ્યારે જીવનમાં ગાઢ નિરાશા ઘેરી વળે, જ્યારે આખી દુનિયા સાથ છોડીને પીઠ બતાવી દે, ત્યારે માતાનો એક પ્રેમાળ સ્પર્શ અને તેનો “મૂંઝાઈશ નહિ બેટા, હું તારી સાથે છું” એવો આશ્વાસનભર્યો શબ્દ મડદામાં પણ પ્રાણ ફૂંકી શકે છે.
ઉપનિષદોમાં સાચું જ કહેવાયું છે: “માતૃદેવો ભવ:” અર્થાત માતા એ દેવ સમાન છે. માનો પ્રેમ એ મનુષ્યને મળેલી સૌથી અણમોલ અને ઈશ્વરીય ભેટ છે. તેનું ઋણ આપણે સાત જનમ લઈને પણ ચૂકવી શકીએ તેમ નથી. અંતમાં, કવિ દુલા ભાયા કાગની એ પંક્તિઓ સાર્થક ઠરે છે:
મોઢે બોલું મા, ત્યાં તો મને સાચે જ નાનપણ સાંભરે,
મોટપની મજા મને કડવી લાગે કાગડા!
Essay on Mother in Gujarati: દુનિયાની નજરમાં આપણે ગમે તેટલા મોટા થઈ જઈએ, પણ ‘મા’ માટે તો આપણે હંમેશા એ જ નાના બાળક રહીએ છીએ, જેની રક્ષા માટે તે આખી દુનિયા સામે લડી શકે છે.
Hi, my name is Chandresh. I’m 24 year old, i am second year B.Ed student and 3 years of blogging experience. I enjoy sharing updates and insights on various topics. especially those related to education and current schemes.